Παραδοσιακά παιχνίδια

Γιώργος Τσιώνας & Χρυσή Τζήκα

Tag Archives: Παιχνίδια

Διαδραστικό Μουσείου Παραδοσιακού Παιχνιδιού

Διαδραστικό Μουσείου Παραδοσιακού Παιχνιδιού

στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης

 

 

Φωτό: αρχαίο παιδικό παιχνίδι

Την Κυριακή 10 Οκτώβρη 2010  στις 12 μ.μ. εγκαινιάστηκε στον χώρο του Μουσείου Μαμούθ & Πάρκο Δεινοσαύρων στο Ωραιόκαστρο το καινούριο Διαδραστικό Μουσείο Παραδοσιακού Παιχνιδιού.

Η μόνιμη έκθεση του μουσείου περιλαμβάνει παιχνίδια-αντικείμενα και κατασκευές του παιδαγωγού Γιώργου Τσιώνα. Πρόκειται για μια συλλογή με πλήθος  παραδοσιακών παιχνιδιών (τσέρκι, πατίνι, χελιδόνα, σβούρες, βόλοι, πήλινες και συρμάτινες κούκλες, τράκες, κότσια, αργαλειός σε κεραμίδα, κορδόνι, ελικόπτερο, τσιλίκι κ.ά.)  με τα οποία μεγάλωσαν και έπαιξαν γενιές παιδιών από την αρχαιότητα μέχρι τα νεώτερα χρόνια με εκπληκτική  συνέχεια μέσα στο χρόνο. Τα παιχνίδια αποτελούν βιωματική κατάθεση του δημιουργού τους, ο οποίος ασχολείται με την μελέτη κι έρευνα του λαϊκού πολιτισμού του Ελλαδικού κυρίως χώρου πάνω από εικοσιπέντε χρόνια πιστεύοντας ότι η μελέτη αυτού οδηγεί στην αναγκαία αυτογνωσία για το σήμερα. Τα παιχνίδια-αντικείμενα κατασκευάστηκαν τα περισσότερα με φυσικά υλικά (ξύλο, πηλό, πέτρες, δέρμα, ξηρούς καρπούς, χόρτο, καλάμια κ.ά.) καθώς και ανακυκλώσιμα υλικά (σύρμα, σχοινί, χαρτί, ύφασμα, μεταλλικά κουτιά κ.ά.).

Η έκθεση παιχνιδιών είναι χωρισμένη σε τέσσερις ενότητες:

-Παιχνίδια-αντικείμενα της αρχαιοελληνικής και βυζαντινής εποχής

-Παιχνίδια της νεώτερης και μεταπολεμικής Ελλάδας

-Παιχνίδια των λαϊκών πανηγυριών

-Παιχνίδια προετοιμασίας για την ενήλικη ζωή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παιχνίδια του παππού και της γιαγιάς

Παιχνίδια του παππού και της γιαγιάς

Γράφουν: Έφη Νίκου, ερευνήτρια-λαογράφος

Σταύρος Γιωλτζόγλου – ιστορικός

 

Φωτό: εξώφυλλο του βιβλίου "Παιχνίδια του παππού και της γιαγιάς", Θεσσαλονίκη, 2010.

Ένα βιβλίο για το παιχνίδι, και μάλιστα το παραδοσιακό, αποτελεί ταπεινό λύχνο, πλην σωτήριο φάρο, στα πελάγη του παιδαγωγικού σκότους που μας έχει κατακλύσει από παντού κι έχει αφενός συντρίψει τις παιδικές ψυχές αφετέρου αποδομήσει το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που εξασφάλιζε τις αναγκαίες συνθήκες για μια υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη στα νέα μέλη της κοινωνίας. Χάθηκε η οικογένεια, η αυλή, ο δρόμος, η γειτονιά κι η αλάνα όπου το παιδί σταδιακά ασκούσε τις κινητικές, μιμητικές και γλωσσικές δεξιότητες, ενώ παράλληλα και με το χρόνο αφομοίωνε δημιουργικά το σύστημα αξιών της κοινωνίας των ενηλίκων, ώστε να καταστεί ένα χρήσιμο και δημιουργικό μέλος της. Το παιχνίδι-αντικείμενο και το παιχνίδι-λειτουργία συνιστούσαν την σοφή παιδαγωγική πράξη που αλάνθαστα εξανθρώπιζε κάθε νέα ύπαρξη και την παρέδιδε στην κοινωνία ψυχικά και σωματικά υγιή. Η υγεία αυτή εξασφαλιζόταν από την επαφή με τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.